Can Yücel, kisinin imgesini onunla girdigi icsel ve izleyenlerce her zaman anlasilmayan bir diyalogla kendisine üstelik en olmadik yerinden dogurtabiliyordu...
Birine adanmis ya da birini anlatmak icin yazilmis bu siirleri okurken bütün bu özellikler düsünülürse alinan zevk, olaganüstü olacaktir.
Herhangi bir insanin, tanimli varligi ile imgesi arasinda bir celiski olmasi Can Yücelin gözettigi bir mizah ilkesidir. Ancak pek cok siirinde bu iliskiyi keskin bir karsitlik olarak yorumlamaz. Aksine, imge ve varlik arasinda birbirini karsilikli olarak yeniden yaratan bir iliski bulunmasi, dolayisiyla bir celiskiden cok, onu da icermek üzere anlamli bir baginti kurulmasi gerektigine karar vermistir.
Bu kisa yazida, söylediklerimi örnekleyecek siirler kullanmadim. Belki bu ipuclarini degerlendirerek okuyucunun Can Yücel sifrelerini cözmeye calismasi, cok daha keyifli olacaktir.
Yarattigi o kocaman ve yürekli siir dünyasi icin ona tesekkür etmenin yollarindan biri de bu olsa gerek...
-Aydin Cubukcu-
