Icimizde öyle bir his var ki, tanrilarin ölümsüzlügüne karsi bir meydan okuma olan Mausoleionu diken bizler, o nihai bitime dogru yükseldikce yasam misyonlarimizi tamamlayacagiz. Her birimiz onun yüzeyinde bir tas olarak, insanin en sonunda tanri olacagi güne degin, sonsuzluk uykumuza yatacagiz. Caglar gececek. Belki yikilip tahrip edilecegiz; belki kirec ocaklarinda eritilip, baska bir yapi icin harc olacagiz; belki yerlerimizden sökülüp kale duvarlarina sivanacagiz; ancak ölümsüz ruhlarimiz hic yitmeyecek; Halikarnassosun mavi semalarinda varligin yok olacagi, her seyin yaradanina dönüp, onunla bütünlesecegi zamana dek sonsuz gezintisini sürdürecek...
Yazar, Bizansta Kayip Zaman ve Konstantiniyenin Yitik Güncelerinden sonra, bu kez keskin bir dönüs yapiyor ve Anadolu Antikcaginin doruklarinda ciktigi uzun soluklu bir yürüyüsle üclemesini tamamliyor.
