Bulutlar puslu havanin icine sizmis, yeryüzünün kalkani topraga ulasmisti Aydinligin nöbetini devralan kötülüge gebe bir karanlik sariyordu dört bir yani... Artik varsa yoksa hicbir yere sigdiramayacagi, icinden buram buram tasacak nefretiydi Karanligin sonsuzluguna dokunan gözleri, ilk defa karanliktan güclü oldugunu söylüyordu ona Ilk defa her neredeyse, ortaya cikmayan bir maglubiyetin esiri olmadigini haykiriyordu kulaklari Ilk defa onun yaninda olmayan gözyaslari, ona yaklasmis tutuyordu kendini Ilk defa derin sessizlige sikismis koyu karanlik isildiyordu yüzüne... Daha var olmamis bir serefsizligin icinde kalmasina üzülen her sey, gülümsüyordu ona

Bir genc kiz icin kader aglarini örmeye, beklenmedik olaylar ilginc tesadüfler hayatini sekillendirmeye baslarsa

Kitap Insanligin elinde, umuttan daha büyük bir hediye var mi Sorusunu sorduruyor.