Kitaplari seven iki insan, siire ait iki ruh... Cigeri yandi düsündükce, bu kadar uyumlu iki insan nasil birlesemezdi. Gömdü yüzünü nemli yastiga, sizip kaldi...
Yüklü bir bulutun cimri bagislari serinletiyordu yüregini. Üsüyen icinin serinleyen havayla, özünü dünyaya haykiran toprakla birlesmesi ahengi tamamladi. Can özünü hatirladi, Adem topraktansin sen, topraktan Ellerini uzatti semaya, düsen rahmetten birkac katre de olsa sebeplenmek istedi yüregi. Gözlükleri bugulandi.Cikardi, dünyayi ciplak gözleriyle seyre daldi. Dinlenen ruhuna yol verdi. Evin yoluna düstü ayaklari...
Hayatimizda varligini sürdüren karakterlerin, Kemal Aalbayrakin kaleminde sairane bir anlatimla hayat buldugunu görüyoruz. Yüzümüzü cevirdigimiz gercekleri masal tadinda okumak icin sayfalari aralanmali.
