Islam kültürü icerisinde üretilen ahlakla ilgili mirasin iki temel kaynagi bulunmaktadir. Birincisi dogrudan Kuran, Sünnet ve bu eksende olusan pratik ve kültür; ikincisi ise Ilkcag filozoflarindan Eflatun, Aristo ve onlarin Helenistik dönem yorumcularinin Müslümanlara ulasan eserleridir. Müslümanlar ilk olarak Hz. Peygamberin örnekliginde ahlakla ilgili bir pratik olusturdular. Gayesi Islam dinini yasamak ve yasatmak olan bu olusum sonraki yüzyillarda hep bir ideal model olarak kalmis ve yeniden ihya gayret ve cabalari yazili ve fiili bir gelenek olusturmustur.
Bu gelenegin büyük ölcüde modele iliskin nakil ve serhler seklinde tezahür ettigi görülür. Din ilimlerinin tedvini sürecinde Kelam alimlerinin husun-kubuh konusundaki bir tür metaetik sayilan tartismalariyla ortaya cikan birikim Kelam ahlak teorisi olarak adlandirilmaktadir. Ayni dönemlerde dünya hirsi ve sahip olma tutkusunun disinda kalarak dogrudan Islami yasama ve bunu metafizik bir tecrübeye ve zevke dönüstürme arzusunun güdüledigi kesif ve ilhama dayali Tasavvuf ahlak teorisi deayri bir ekol olusturmustur. Bu ücünü topluca din ahlak teorileri olarak ifade etmek mümkündür.
Islam ahlakinin ikinci önemli teorisi sayilan felsefi ahlak ise büyük ölcüde Aristonun ahlaka dair eseri ekseninde sekillenen ve Islamin ana kaynaklarina da referansta bulunan bir teoridir ki buna da felsefi ahlak ekolü denilmektedir. Islam tarihi boyunca yaygin egitimde nakil ve serhe dayali ahlak ekolüyle tasavvufi ahlak ekolü daha fazla yer tutmusken felsefi ahlak ekolü daha ziyade örgün egitimde yer almistir.
Kindden baslayarak Eski Grek felsefe gelenegine bagli filozoflarin hemen tamami eserlerinde ahlak meselelerine deginmis veya bagimsiz ahlak kitabi yazmislardir. Bu ahlak teorisinin filozof olmayan Maverd, Isfahan, Gazzal, c, Devvan ve Tasköprüzade gibi alimler nezdinde de kabul gördügü görülmektedir. Bu kitabin konusu bu ahlak teorileri ile filozoflar arasinda zikredilen düsünürlerin ahlaka dair görüsleridir. Kitapta felsefe gelenegine bagli olmadigi halde felsefi ahlak teorisini benimseyenlere -Gazzal haric- yer verilmemesi, onlarin savunduklari ahlak teorisinin büyük ölcüde farkli bölümlerde ele alinmis olmasindandir.
