15 Temmuz sonrasinda Türkiyede cemaat ve siyaset düzleminde pek cok tartisma yapildi. Ancak bu tartismalarda gözden kacan bir sey vardi. Meseleleri yerli yerine oturtabilmek icin bakisimizi cevirmemiz gereken yerlerden biri de bütün bu olanlarin kimi zaman faili kimi zaman magduru durumunda olan özneydi; öznenin olaylarla, düsünceyle, zihniyetle kurdugu iliskinin niteligiydi.

Gülen Hareketi daha önce bu acidan incelenseydi, o büyük akil tutulmasi belki cok daha önceden öngörülebilirdi. Himmet toplantilarinin, dershane ve okullarin aslinda bir sosyal iktidar alani örmek icin kullanilan aglar oldugunu, bu agda tutunabilmek icin kisiye kendi aklini ve dahasi, benligini öldürmekten baska bir care birakilmadigini, tüm hosgörü söylemlerine ragmen öznenin tekilligine kücücük dahi olsa bir alan acilmadigini, Gülenin adeta bir ilkel kabile sefi gibi grup ruhunu costurmak ve yönetmek gibi efsunlayici bir rol üstlendigini, gercekte tüm cemaatlerinhayir kurumlarinin ana amaci olan hizmet kavraminin bile bir gruba münhasir kilinmasindaki bencilligi görebilseydik ne ile karsi karsiya oldugumuzu cok daha önce anlayabilirdik.

Prof. Dr. Ergün Yildirim sosyolojinin anahtar kavramlari isiginda Gülen Hareketinin anatomisini yapiyor ve öznenin söz konusu yapi icindeki durumunu anlatiyor. Gülenciligin kücük yaslardan itibaren özneyi nasil da yok etmek istediginin hikayesidir bu. Dava, hizmet, cemaat ve din gibi kutsal degerleri istismar ederek insan hayatina el koymanin hazin hikayesidir.