Ay tutulur karanligin ortasinda, isik susar en diplerde, yildizlar söylesir damlarda. Ayran yudumlarken bir köylü nasirli elleri boslugu kucaklar, yolda yürüyen rüzgar hizlica kuytu vadilere dalar ve sakince terleyen korkulu bir yüzü oksar. Yürek serinler ovalarda, en derinlerde eski agitlarin aci hayallerine tanik olur, duygu tahrip olur bir yürekte ve anildikca ezgiler hüsran dolu bir gecmis aglar. Döngü yine ayni, dört parcali yürekte mevsimler degisse de günes yine batiyor ve umudu bir daynin cesaretiyle sakliyor. Yorgundu... Omuzlarinda kacakciligin biraktigi korku ve yük vardi sanki, uzaklara, en karanlik noktaya bakti ve söyle mirildandi Ekremi kim kucaklayacak
Ürperecekken dünya, renkler yitirecekken tazeligini ve direnis dogacakken faili mechul bir mezarlikta, her yer isimsiz gibiyken, adi konmamis bir durus yumusadi. Her saat zamanda bulur ötesini ve derin yagmurlar yagar gökten, atkilar islanirken, beyaz Toroslar rengini boyar camura, uzun bir yolculuktan sonra ve gün icinde kollar kalkar yüksege günün yakamoz saatlerinde, kosar Belma, gölgesi ayri, kendisi ayri, saracak kollara...