Bu arada, otorite boslugu da yeni bir cumhurbaskaniyla doldurulmustu. Cumhurbaskaninin sadik kölesi Hüsnü yerine gelmisti. Saygin, nüfuslu, güclü ve kalabalik bir aileden gelmekteydi. Ehli dünya, zevkperest bir müsrifti. Frenk sevdalisi, gösterisli yasami seven bir mukalliddi. Ardinda ona yön veren Avrupai esi vardi. Acilar kederler, hüzünler bir yenilerini getirecekti belki ama hic bir sey Allaha isyan edilen bir belde de yasamak gibi olmayacakti. Kurtarilmis cok kücük bir toprak parcasi da olsa azadlardi. Azad olunmus hersey gibi.

Bu kadim bir ülke olan Misirda yasanilan mazlumiyetin öyküsüydü. Kadim bir öykü. Yusufla baslayan, Musayla devam etmis ve günümüze uzanan bir öykü. Bicilen rol ayniydi. Rolün kabüllendirilme sekli ayni. Rolü tasarlayanlar zalimler rolü üstlenenler dönemin mazlumlari yine ayni. Ve hikayenin hic bitmeyecek sonu...

Buruk olsalar da artik bir aradaydilar. Ailece yanyanaydilar. Bir gelinleri daha vardi. Iman hanim tebessüm etti;

- Ne ulvi bir duygu degil mi yavrularim... Iki Ülke Bir Hedef....