Evine yaklastikca yüregi yerinden cikacakmis gibi atiyordu. Nasil bir özlemdi

Bunca yil memleket hasreti, sicak yuva özlemi en cok da sevdiginin özlemi onu hayata baglamisti. Bunlar olmasaydi bunca aciya, sicaga, iskenceye dayanabilir miydi

Kafesinden saliverilmis bir aslandi adeta. Özgürlüge kanat cirpmisti cirpmasina ya menzile varmasi neredeyse bir yila yaklasmisti.

Kasabayi gören tepeye ulastiginda günes ufuktan yeni doguyordu. Dizlerinde derman kalmamisti. Mevsim artik yaza dönmekteydi. Her yer yemyesildi. Simdi kirazlar olmustur, erkencilerden toplanir bile, diye düsündü. Artik yürüyemiyor, sürünüyordu. Ayagi bir tasa takilinca yuvarlandi. Ayagindaki cariklar lime lime oldugundan en kücük tas parcasi bile aci veriyordu.

Yuvarlandigi yerde epey yatti. Kus sesleri ile kendine geldiginde günes neredeyse tam tepesine gelmisti. Dinlenince biraz toparlanmis, yürümek icin gerekli gücü toplamisti. Tamamen bos olan bez heybesini -heybe de denmezdi ya- boynuna gecirip yola koyuldu.

Evlerin arasindan gecerken insanlar garip bir yaratik görmüs gibi bakiyorlardi ona. Saci sakali birbirine karismis yer yer aklar düsmüstü. Bu görüntüsü ile eskisi arasinda daglar kadar fark vardi. Öyle bir degismisti ki onu kimse taniyamiyordu.