Celem tego artyku¿u jest zbadanie, czy charyzma u dzieci jest uznawana za dziedziczn¿, czy te¿ nie. Nie ma ogólnie przyj¿tej definicji dziecka zdolnego do charyzmy. Jednak ró¿ne definicje wy¿szo¿ci intelektualnej obejmuj¿ albo ogóln¿ wysok¿ pojemno¿¿, albo wysok¿ pojemno¿¿ specjaln¿. Charyzma dziecka uwidacznia si¿ we wczesnym okresie ¿ycia. Mo¿na j¿ uznä za biologicznie zakorzenion¿ etykiet¿ wysokiego poziomu inteligencji, która wskazuje na zaawansowany i przyspieszaj¿cy rozwój funkcji w mózgu, które pozwalaj¿ na jego bardziej efektywne wykorzystanie. Jednak interakcja pomi¿dzy ¿rodowiskiem a ramami genetycznymi tworzy inteligencj¿, a nawet postrzeganie rzeczywisto¿ci. Cz¿sto trudno jest oddzieli¿ wp¿ywy genetyki i ¿rodowiska na cechy ludzkie. Cechy genetyczne nie pojawiaj¿ si¿ od razu w momencie narodzin; zamiast tego, maj¿ tendencj¿ do pod¿¿ania naturalnymi epigenetycznymi ¿cie¿kami rozwoju. Dzieci charyzmatyczne rozwijaj¿ si¿ asynchronicznie: ich umys¿y cz¿sto bardziej wyprzedzaj¿ swój naturalny rozwój, a specyficzne funkcje poznawcze i emocjonalne cz¿sto rozwijaj¿ si¿ inaczej na ró¿nych etapach rozwoju. Wreszcie, zarówno materiä genetyczny dziecka, jak i jego otoczenie