Tegenwoordig is het zo dat de daling van het olietijdperk die in 2050 wordt verwacht, veel olieproducerende landen ertoe aanzet hun oliewetgeving te willen veranderen, buitenlandse oliemaatschappijen die op hun grondgebied actief zijn te nationaliseren of te onteigenen, opnieuw te onderhandelen over hun vroegere oliecontracten om deze beter aan te passen aan de huidige omstandigheden en een beleid te voeren voor het versterken van de controle op nationale en buitenlandse olieactiviteiten. De toename van grote (nationale of buitenlandse) directe investeringen op zoek naar nieuwe olievelden over de hele wereld weerspiegelt de paniek van de achteruitgang van de olie-industrie en de juridische gevolgen daarvan. Deze situatie zal ons helpen om de juridische kwesties te analyseren en te begrijpen die zich voordoen in de staatscontracten, met name de oliecontracten die worden gesloten tussen enerzijds de gaststaat van de investeringen, die onder het internationaal recht vallen en de eigenaar van de op zijn grondgebied aanwezige aardolievoorraden, en anderzijds de buitenlandse investeerders of een particuliere buitenlandse oliemaatschappij, die een niet-statelijke actor van het internationaal recht is. Trefwoorden: Staatscontract, Aardoliecontracten, stabilisatieclausule