Oglan, kizin yolunu bekliyordu pencerenin önünde. Kiz, susuz topraklarin hic tanimadigi, alisinca da vazgecemedigi bir su gibi akarak geliyor; pencereye, gün boyu beklenmis bir gülücük taktiktan sonra ardinda cicek kokulari birakarak karsidaki köhne eve giriyordu.
Sonra bahce aksama yakalaniyordu.
Serin gecenin icinde kayan tasra otobüsleri, sehri bilen hemseriler, alacakaranlik bakan adamlar, eskisi gibi olmayan gökyüzü, yorgun düsmüs ameleler, kum tasi, harc kar, tugla getir Soseler, citir citir konusan sobalar, intihar haplari, siirler, sureler, dualar, tarifler...
Ethem Baran, gecen günleri konusturuyor. Esyalari, sessizligi, kalabaligi, yolculugu, kederi, yürek sizlatani, takilip kalani, bir türlü gecip gitmeyeni, ahsap evleri, patikalari, televizyonu...
Unuttugum Bütün Aksamlar, Ethem Baranin ustalik dolu hikayeleri...
Nehir gibi akip giden hatiralar...