Hanim Ana, acik mavi parlak gözlerinde yaslar birikip, sol sakagindaki, kisa, kalin, isik oklarini etrafa sacan günes desenli sütlü barut dövmesinin koyu, derin, uzak, mat, yesilinin üzerinde ince bir keder cizgisi usulca belirerek yeni uyanmis, endiseli yüzüne dogru sizdiginda, dizlerinin üzerine cöküp avuclarini göge kaldirdi, yutkundu, genzine akan yaslari yuttu, ahlari yuttu, sözleri yuttu, öfkeleri, beddualari yuttu, Allahim dedi, fisildayarak, Allahim, oglumu cok dövmesinler. Deniz Faruk Zeren, kalabaliklarin icinde kaybolmus insanlari sesliyor öykülerinde, resimliyor. Her biri kendi serüveninin icinde sakli, zuladaki dünyalarina götürüyor bizi. Toprak damli evler, kara taslarla örülmüs duvarlar, ic ice kurulmus, dar, sikintili, girintili cikintili sokaklar, evlerin üzerinden tembel tembel yükselen sari beyaz soba dumanlari... sonra mahpus damlari, daglar, kentler, sokaklar, okullar... yasadik-lari yer neresi olursa olsun, renklerini örtmek zorunda kalmis insanlar.
