Her gönül, ayri bir definedir. Kimi lebaleb inci-mercanla doludur; etrafa bu güzellikleri sacar durur. Kiminin hazinesi ise, yikik dökük harabeler altinda, sadece meraklisina merhaba der. Kimi gönül de, toprak altinda gün isigini bir an bile göremeden cürüyüp giden hazineler gibi, kendi kendine yanip sönen bir mum olur. Yerini, zamanini ve muhatabini bulamaz. Konusamaz, konussa anlasilamaz.
Gönül, bir mekteptir. Orada insan vicdan adli ögretmenden hayatin dogru ve yanlislarini ögrenir. Bu mektebi geregi gibi okuyup mezun olanlar; sadece siyah ile beyazi birbirinden ayirt etmekle kalmaz; ak sütün icindeki beyaz kili bile fark edecek bir bakis derinligine sahip olurlar. Ayni sekilde vicdan adli muallimden icazet diploma alanlar, hayatta bir kuyumcu terazisi kadar hassas ve sasmaz ölcüler icinde adalet ve hakkaniyet tartip dagitirlar.
