Sirf sevdiklerin üzülmesin diye tek basina sahiplendigin acilar vardir. Sana anlatmadigim, anlatamadigim seyler de var anne. Kim bilir, belki de senden ögrendim icimin firtinalarini yüzümdeki gülümsemeyle ve dudagimdaki, Iyiyim ben, yalanlariyla kapatmayi. Kim bilir, belki de sen anliyorsun gözlerimdeki aciyi. Ama ne senin sormaya dilin gidiyor ne de benim anlatmaya cesaretim yetiyor. Oysa uzanip dizlerine, Yoruldum artik anne diyerek aglamayi ne de cok isterdim. Ama sen beni yine de iyi bil anne. Ne ben artik senin arkana saklanacak kadar kücügüm ne de sen beni o yorgun dizlerinde tasiyabilecek kadar güclüsün. Sebep olacagim her gözyasina kurban olurum. Sen kendine iyi bak annem. Ben toparlanmanin yolunu nasil olsa bir sekilde bulurum.
