Masumiyetin Son Günleri trajedi duygusunu kurbanda degil, katilde ariyor. Cinayet, bu hikayede caresizligin bir kenar süsü gibi duruyor. Kalbe girmis hancerin sedef kakmali kabzasina benziyor burada ask. Iliskiler, Iliski kuran mahvolmus demektir. sözünü hakli cikariyor.
Kaybeden iki insanin dayanismasi, aslinda en derin dayanismadir. Ve bu yoldaslik, bütün caresizlikleri güzellestirir.
Saf ask, bu hikayenin göklerinde söyle bir görünüp kayboluyor. Geride o masum ve saf askin aci bir izlenimi kaliyor yalnizca. Mücadele kapilari acamiyor; aksine duvarlari daha da sagirlastiriyor.
Bütün siirsel jestler, sonunda acilmayacak bir kapiyi vurmak anlamina geliyor.
Geriye bir sey icin yasamak kaliyor sadece. Yalnizca bir sey icin yasamanin siiri kaliyor.
Masum, Handan, Servet, Ahmet, Naz ve digerleri...
Hepsi de sadece bir sey icin yasiyorlar artik. Ve amaclari sik sik birbirlerine dolanip icinden cikilmaz hale geliyor.
Masumiyetin Son Günleri Türkiyedeki mevcut kültürel-ideolojik ortamin kökenlerine isik tutuyor. Sag ve sol arasindaki geleneksel cekismenin taraflarini olabildigince tarafsiz bir gözlemle irdeliyor. Gezi ve benzeri olaylarin arka-planina isik tutuyor. Toplumsal isyanin köklerini, Türk toplumunun kolektif bilincaltinda ariyor. Iliskilerin günümüzdeki cikmazlarini carpici bir üslupla betimliyor.
Zaten yasamayan askin trajik ölümü Masumiyetin Son Günleri hikayesinde Selahattin Yusuf un carpici üslubuyla gözler önüne seriliyor.