Ikinci Dünya Savasi sirasinda Cingenelerin aci dolu son nefeslerinde gökyüzüne yükselen Prajmos cigliklarinin elbet yeryüzüne dönüsü olacakti. Gecmisini, tarihini ve atalarinin cektigi acilari, soykirimi ve dislanmayi cok iyi bilen biri, bir Cingene, atalarinin intikamini alacak bir firsat yakalayacakti. Icindeki dinmek bilmeyen öfheyi, hayati boyunca pesini birakmayan asagilayici sözleri, yok sayilmayi bir cinayet aletine dönüstürüp, gecmisin karanligi ile yüzlesecekti. Sen analarimi atalarimi dograrken mesru da ben senin canina kiyarken mi medeni degilim. Senin adaletin bana mi simdi. Tüm insanogluna hincim. Hic acimadiniz da binlerimize ben mi aciyacagim birin- ize. Anam ile babam kagit toplarken atildi hapse, bir igne koymadi fazladan cebine, biri hastaliktan kavustu rahmetine biri kahirdan agladi gecelere. Ey irk ben senin medeniyetini yazarim. Aklin sasar anlamazsin. Artik benimle anlasamazsin.
