Fotograf, 1839da dogdugu andan itibaren hem modernitenin bir parcasi oldu hem de onu simgeledi. Bu yeni teknoloji, sagladigi kaydetme ve sergileme imkanlari ve tasidigi kesinlik ve gerceklik iddialariyla modern dünyanin hareketliligine siki sikiya kenetlendi. Osmanli Imparatorlugu da fotografi büyük bir heyecanla kucakladi. Fotografin etkisi ve anlami, Tanzimat hareketinin modernlesme ve Batililasma atilimiyla örtüserek birlesti. Fotograf, yirminci yüzyil basinda Osmanli topraklarinda günlük yasamin, basinin ve devlet aygitinin olagan bir parcasi haline geldi.

Bu kitap, Osmanli Imparatorlugu baglaminda, fotografla modernite arasindaki yakin iliskinin en carpici yönlerini ele aliyor. Icerdigi malzemenin önemli bir kismi, padisahin imparatorlugunu Batili kitlelere tanitmak amaciyla ismarladigi fotograflarda ve albümlerde oldugu gibi, modernitenin fotograf araciligiyla sergilenmesine dairdir. Modernite fotograf sanatinin bir parcasi haline gelmis, onu siradan, alisilmis bir uygulama haline getirmistir.

Resimli basinla, aile fertlerine veya isimsiz koleksiyonculara yollanan kartpostallarla, arkadas ve tanidiklara verilen portrelerle, calisanlarin veya mahkumlarin resimleriyle fotograf, kamusal ve özel hayatin bütün alanlarini isgal etmeye baslamistir. Bugün icinde yasadigimiz görsel dünya yaklasik 150 yil önce dogdu. Camera Ottomana, yakin gecmisteki dönüstürücü güce sahip en etkili teknolojik icatlardan biri olan fotografin yerel boyutunun elestirel bir degerlendirmesi oldugu kadar, ona duyulan ilgi ve sayginin ifadesidir.