Hemen hemen Dünyanin geri kalmis tüm ülkelerinde iskencehaneler, cezaevleri binlerce fiilsiz faille doludur. O kadar cok insan bir pardon bile denilmeden iskencelerden gecirilmis, sucsuz yere yillarini mapushanelerde gecirmistir. Ahmet Kilic da hepimizin duydugu bu durumlari ele alarak bunu romanlastirmis. Ben keyifle üzüntüyle ibretle okudum. Edebiyat yolunda kardesimin yolu acik olsun
Ahmet Izan

Daha lafim bitmisti ki o masum sevecen dost görünen adam oturmus oldugu masayi itekleyerek, sandalyeye tekmeler vurmaya basladi. O yumusak, sevecen insancil yüzü aniden degiserek bir canavari andirdi. Bagirmaya ve oraya buraya saldirmaya basladi. Bana az önce iyilik yapan, insanca davranan adam nasil bir anda, saniyeler icerisinde bir bukalemun gibi sekil degistirip, saldirgan bir cakala dönmüstü Böyle ikiyüzlü insanlarla ilk kez karsilasiyordum. Bu soku yasarken bir anda acilan kapidan iceri girenler üzerime cullandilar. Hic acimadan, agizlarindan salyalar akitarak dövmeye basladilar beni. Küfrün de haddi hesabi yok. SÖldürün bu orospu cocugunu, sen buradan sag cikmayacaksin ulan, o kücücük beynin ile bizleri mi kandiriyorsun diye bir agizdan bagirip beni panikletmeye calisiyorlardi