Lakin bazen umudumu yitiriyorum sevgili. Bir cocuk agiti duyuyorum örselenmis tarafimda. Kirik cam parcaciklarina benzeyen hülyalarimi süpürüyorum elimin tersiyle. Soruyorum kendime Ayni sehirde yasarken gurbeti solur mu insan diye. Kendimi, kirpiklerinin arkasina gizlenmis o kehribar renkli gözlerinin bakislarinda hapsedilmis hissediyorum. Yanlis anlama sevgili, hicbir sikayetim yok bu durumdan. Asla nedamet hissetmiyorum. Bu gönüllü bir teslimiyet, ömür boyu sürecek olan.Haberin yok tabii, gecenin koynunda ne kadar yalniz oldugumdan. Bilmiyorsun o saatlerde hasretinin yüregimi nasil derbeder ettigini ve benim vuslata dair umutlarimla kavusacagimiz o günü hasretin gergefine nakis nakis isledigimi. Gelecege dönük hülyalarimla bütünleserek aci ceken ruhumu köpük köpük yikadigimi, elemi yüregimden usul usul eledigimi, nereden bileceksin MüzeyyenBen aciyla bas etmeyi ögrendim. Izin ver senin acilarini da kucaklayip yaralarini sarayim. Huzur besiginde mutluluk ninnileri söyleyeyim kulagina ve sen hicbir sey düsünmeden uyu misil misil.
